Dirimart, Canan Tolon’un galerideki üçüncü kişisel sergisi Nakarat’a 6-28 Eylül tarihleri arasında ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Sergi, Pera lokasyonunda ziyaret edilebilir.
Sanatçının son dönemde ürettiği on iki büyük boyutlu, peş peşe asılmış soyut resmi, mekânda içi boş bir ısrarla yankılanan bir düzende izleyiciyle buluşuyor. Sergi, doğanın bastırılmış seslerinin izleyiciyi rahat bırakmadığı, organik güç ve döngüsel zamanın hâkim olduğu bir kuşatmanın izlerini sürüyor.
Eserlerini şans ve tesadüf olgusu etrafında üreten Canan Tolon’un sanat pratiği, doğa, zaman ve belleğin yanı sıra mimari kavramlar üzerine şekillenir. Boyayı dökerek, silerek ve kazıyarak katmanlar oluşturan sanatçının üretim süreci neredeyse eserin konusuna dönüşür. Tolon’un eserleri yapım ve yıkım süreçlerini aynı anda içerirken, varoluş ile yok oluş arasındaki gerilimi somutlaştırır. Mimari düşünce ile yapı-doğa arasındaki ilişkiyi soyut ve temsili ifade arasında salınan katmanlı yüzeylerle tuvale aktaran Tolon, eserlerinde hem yapısal hem sezgisel bir dil kurar.
Canan Tolon’un Nakarat sergisinde yer alan on iki floral kompozisyon, sessiz resim yapmanın imkânsızlığı içerisinde bir isyanı temsil ediyor. Sanatçının izleyiciyi içine alan bir manzara deneyimi olarak kurguladığı görsel bir süreklilik ve atmosfer hissi sunuyor. Tabloların asılı olduğu, izleyiciyi saran ve her türlü mesafeyi ortadan kaldıran bir ark şeklinde kurulmuş duvarlar, genel bir bakışı imkânsız kılan, çıkışı olmayan bir şekilde izleyiciyi kuşatıyor: Gözler resimler arasında dolaşsa da her zaman aynı biçimlere, aynı sessizliğe, aynı baskıya geri dönüyor; resmin bütününü kavrayamıyor.
Sergideki her bir tuval yalnızca imgesel olarak değil, yapısal olarak da bir nakarat gibi işliyor. Oranları aynı, aralıksız yan yana asılmış resimler, sık tekrarlanan sloganlar gibi anlamını yitiriyor. Yakından bakıldığında solgunluk, çürüme ve sessiz bir tehdit barındıran bu tekrar, zamanın döngüsel ilerleyişini hissettirirken, görsel ve varoluşsal sıkışmışlığın sessiz nakaratına dönüşüyor.
Canan Tolon’un Nakarat sergisi, bastırılmış sessizliğin geri dönüşünü görünür kılarak, insanın doğa üzerindeki hâkimiyet kurma arzusunu ve kendi yarattığı düzen içinde kayboluşunu sorguluyor. Doğa, tekrar eden döngülerle yankılanan bastırılmış bir ses olarak izleyici karşısına çıkıyor.
Bunlar bahçeler değil; yoğun, geçirimsiz, talepkâr topraklardır.
Tehditkârdır. Doğa artık ne sessizlik içinde ne de boyun
eğmişliktedir: yaklaşır, kuşatır, baskı kurar. Bir zamanlar yumuşak
görünen şey şimdi bir güç taşır. Kontrol yanılsaması çözülmeye
başlar; doğa artık ne sessiz kalır ne de boyun eğer. Bu sergide
mesajımı daha yüksek bir sesle tekrarlamak istedim.
Bu sergide, mesajımı daha güçlü bir şekilde, adeta bir yankı
odasında tekrarlamak istedim.
-Canan Tolon
