Arter’in Sonra yok. Sonrası şimdi. başlıklı yeni grup sergisi, dünyanın sonunu uzak bir tehdit olarak değil (sürekli yeniden üretilen) mevcut bir durum olarak ele alıyor. Sergideki eserler, ilk bakışta kıyamet imgelerini çağrıştırsa da aslında dünyanın varoluşsal, ekolojik ve politik düzlemlerde süregelen yavaş çöküşünün katmanlarını açığa çıkarıyorlar. Küratörlüğünü Delfin Öğütoğulları’nın üstlendiği sergi, dünyanın sonu fikri ve popüler kültürde sıkça kullanılan ilişkili imgelerin ve felaket senaryolarının gizlediği gerçekleri odağına alıyor. Arter Koleksiyonu’ndan yapıtları bir araya getiren Sonra yok. Sonrası şimdi. sergisi, 8 Ekim’den itibaren Arter’in 3. kat galerisinde ziyaret edilebilir.
Sergide Yer Alan Sanatçılar
Can Altay, Halil Altındere, Thomas Bayrle, Nermin Er, Ceal Floyer, Alison Knowles, Jarosław Kozłowski, Alicja Kwade, Nicholas Mangan, Olaf Metzel, Nam June Paik, Gerhard Richter & Sigmar Polke, James Richards, Gerhard Rühm, Necla Rüzgar, Hrair Sarkissian, Sin Wai Kin, Amikam Toren, Nasan Tur, Wolf Vostell
Dünyanın sonunu uzak bir tehdit olarak değil, (sürekli yeniden üretilen) mevcut bir durum olarak ele alan grup sergisi Sonra yok. Sonrası şimdi., başlığını Cormac McCarthy’nin kıyameti tekil ve sonlu bir olay olarak ele almak yerine, dünyanın tükenen gerçekliğinin koşullarını ısrarla sorgulayan Yol adlı romanından ödünç alıyor. Arter Koleksiyonu’ndan yapıtları bir araya getiren sergi, “son”un trajik, sinematik ve çoğu zaman absürt nüanslarını irdelerken, kıyamet düşüncesinin nasıl manipüle edildiğini, medyatikleştirildiğini ve sürekli tekrarlanan söylemlerini sorguluyor. Dünyanın sonu fikri ve popüler kültürde sıkça kullanılan ilişkili imgeleri, ani bir felaket senaryosundan çok daha az görünür ve çok daha kaçınılmaz olan bir gerçeği gizliyor: Etkileri yeryüzündeki varlığımızdan bile daha uzun sürecek, birbiriyle bağlantılı ve birbirinin üzerine eklenerek çoğalan devasa ölçeklerdeki küresel güçleri – radyasyonu, küresel ısınmayı, hidrokarbonları, plastikleri…
Sonra yok. Sonrası şimdi. sergisinde yer alan eserler ilk bakışta kıyamet imgelerini çağrıştırsa da aslında dünyanın varoluşsal, ekolojik ve politik düzlemlerde süregelen yavaş çöküşünün katmanlarını açığa çıkarıyor. Sergi alanına giren ziyaretçileri, onları yalnızca izleyici olarak konumlandıran bir dizi yapıt karşılıyor: Kimi zaman hayali bir ekranın karşısında durup felaket haberleri paylaşan bir muhabiri dinliyor, kimi zamansa sanki dünyanın sonunun ardından ıskartaya çıkarılmış bir cihaz yığınıyla baş başa kalıyorlar. Bu ilk karşılaşmanın ardından, kıyamet imgelerini çağrıştıran ancak aslında dünyanın devam eden ağır çöküşünün boyutlarını açığa çıkaran eserler deneyimleniyor. Tüm bu yapıtlar ısrarcı bir sorunun etrafında buluşuyor: Dünyanın sonunu hayal etmek, neden onun çürüyen mekanizmalarının sonunu hayal etmekten daha kolay?
Öyleyse “dünyanın sonu” fikri, belki de kolektif bir çıkmazın göstergesi. Ne bir kehanet ne de gezegenin fiili sonu. Bizi kurtaracak ani bir olayın – ne bir salgın, ne bir patlama, ne bir uzaylı istilası, ne de temiz bir sonun– olmayacağına dair sessiz ama daimi bir bilgiden doğan bir duygu. Şimdi. Sonra yok.
