Sevinç Çiftci, Hayri Ağan, Nesrin Sağlam, Hakan Cingöz ve Zulal’in eserlerini bir araya getiren “Karnavalda Kaybolan” sergisi kapılarını açtı. Muğla’nın Datça ilçesinde bulunan Maison Magi‘nin ev sahipliği yaptığı bu karma sergi, sanat tutkunlarına farklı disiplinleri ve yaklaşımları tek bir çatı altında deneyimleme fırsatı sunuyor. Eserler, 21 Eylül 2026 tarihine kadar mekanda ziyarete açık olacak.
Bir zamanlar hayat bir karnavaldı.
Renkler daha parlak, sesler daha neşeli…
Dizlerimizdeki yaralar çabuk iyileşir, akşamlar geç olurdu.
Bir misket bir evren, bez bebek en yakın sırdaşımız; süpürge sapından at uzak diyarlara götürürdü.
“Karnavalda Kaybolan”, biraz da o diyardaki sisli alanı aralayan bir sergi…
Sonra zaman ilerledi; karnaval dağıldı, ışıklar söndü.
Ve biz büyüdük…
“Karnavalda Kaybolan”, geçmişin izlerini nostaljik bir anı olarak değil, bugünün öznesi içinde varlığını sürdüren canlı bir hafıza alanı olarak ele alır. Sevinç Çiftci, Hayri Ağan, Nesrin Sağlam, Hakan Cingöz ve Zulal’in eserleri; bireysel bellek ile kolektif imgeler arasında kurulan kırılgan ilişkiyi görünür kılar. Bu zemin, kronolojik bir dönemin ötesinde, kimliğin kurucu eşiklerinden biridir.
Sevinç Çiftci’nin figüratif anlayışı, duygusal yoğunluktan kaçınmaksızın eleştirel, sorgulayıcı bir dil barındırır. Bireysel hafızanın izlerini sürerken resimlerinde kimi zaman tarihsel kimlikleri konu ettiğini görürüz. Hayri Ağan’ın sembolik ve katmanlı kompozisyonları zamanın tortularını görsel bir arkeolojiye dönüştürür. Nesrin Sağlam mekânsal boşluklar ve yüzeydeki izler aracılığıyla sessizliğin ve eksilmenin estetiğini kurarken; Hakan Cingöz, figür ile iç mekân ve kentsel yapı arasındaki gerilimli bağ üzerinden belleğin inşa edilmiş ve aynı zamanda çatışmalı katmanlarını gözler önüne serer. Zulal ise figürlerindeki durağan ama derin bir içsel fırtına barındıran melankolik atmosferle; bireyin büyüme sürecinde yaşadığı yalnızlığı, masumiyetin kayboluşundaki sessiz trajediyi ve psikolojik tortuları tuvaline taşır. Beş sanatçının farklı estetik stratejileri, bu anlatıyı tekil bir özlem söylemine indirgemek yerine, eleştirel bir sorgulama alanı açar.
Serginin başlığındaki “karnaval”, geçiciliği, coşkuyu ve düzenin askıya alındığı anları çağrıştırır. Hayatın ilk evreleri de benzer biçimde sınırsızlık ve oyun duygusuyla hatırlanır. Ancak zamanla bu alan daralır; eski nesneler işlevini yitirir, imgeler silikleşir, değerler dönüşür. “Kaybolma” tam da bu noktada ortaya çıkar: yalnızca bir yitim olarak değil, aynı zamanda yeniden konumlanma ihtimali olarak…
Resim yüzeylerinde beliren figürler, boşluklar, kentsel katmanlar ve melankolinin izleri, belleğin parçalı yapısına işaret eder. Geçmiş ile şimdi iç içe geçer; masumiyet ile bilinç, oyun ile gerçeklik aynı kompozisyonda buluşur. Sanatçılar farklı estetik dillerle, geride kalanların izlerini bugünün görsel hafızasında yeniden üretir.
“Karnavalda Kaybolan”, izleyiciyi pasif bir hatırlamaya değil, kendi kök imgeleriyle eleştirel bir karşılaşmaya davet eder. Sergi, kaybedildiği düşünülen değerleri romantize etmek yerine, onların bugünkü varoluşumuz içindeki yerini yeniden düşünmeyi önerir.
Belki de karnaval tamamen dağılmamıştır; yalnızca biçim değiştirmiştir…
Karnavalda kaybolmuş olanlara…
Ve hâlâ arayanlara.
