Leyla Emadi’nin altıncı kişisel sergisi “Hemhal” 17 Ocak – 14 Mart 2026 tarihleri arasında MERKUR’de görülebilir.
Leyla Emadi’nin çok kimlikli ve çok dilli varoluşu, bu serginin temel zeminini oluşturur. Sanatçı, zıtlıkları bastırılması gereken çatışmalar olarak değil; anlamı derinleştiren, üretimi besleyen bir zenginlik alanı olarak ele alır. Bu yaklaşım, sergide sufi düşüncenin akışkanlığı ile küfi yazının geometrik ve sert estetiğinin aynı mekânda yan yana var olmasıyla görünür hâle gelir.
Betondan üretilmiş küfi yazılar, dilin hem teselli eden hem de ağırlık taşıyan yönünü ortaya koyar. Beton, sözü yalnızca okunur kılmaz; onu mekâna çöken, bedende hissedilen bir varlığa dönüştürür. Zaman, teslimiyet, içe dönüş ve mikro–makro ilişkisi, keskin köşeler ve sert yüzeyler aracılığıyla maddede yoğunlaşır. Bu sertliğin karşısında, sufi anlayıştan beslenen akışkan ve soyut alfabe heykelleri yer alır. Beton harflerle ortaya koyulan bu dil, ışık ve gölgeyle çoğalarak anlamı tek bir noktaya sabitlemek yerine mekânın içinde dolaştırır. Soyut formlar dili bir yapıdan çok bir nefes, bir devinim hâline getirir. Burada denge, ölçülen bir eşitlik değil; hareketin içinde korunmaya çalışılan bir ritimdir.
Nakışlı ve dokuma olan işleri serginin daha içsel ve bedensel katmanını oluşturur, her bir nakış aslında ‘hemhal’ olabilme halini zamana, sabra ve emeğe bağlar. Yukarı ile aşağı, iç ile dış, parça ile bütün arasındaki aynalılığı ilmek ilmek kurar. Dil burada yalnızca bir fikir değil; dokunulan, taşınan ve hafızaya işlenen bir yüzey hâline gelir.
HEMHAL zıtlıkların çözüldüğü bir alan önermez. Aksine, her iki ucu da kendimize ait kabul etmenin gerekliliğini hatırlatır. Ne bir tarafı görmezden gelmek ne de diğerine körü körüne tutunmak mümkündür. Tıpkı bir tahterevalli gibi: bir uç ağırlaştığında diğeri yükselir. Denge, ancak bu karşılıklı varoluş hâlinde mümkündür.
Bu sergi, dengeyi bir hedef olarak değil; zıtlıklarla birlikte yaşama cesareti olarak düşünmeye davet eder.
Leyla Emadi (d. 1977, Ankara) aslen İranlı olan sanatçı, Türkiye ve İran’ın siyasal ve ideolojik çalkantılarla şekillenen dönemlerinde büyümüş, iki ülkenin ortak tarihsel kırılmaları ile kimlik ve aidiyet arasındaki gelgitlerin izlerini sanatına taşımıştır. Çalışmaları, toplumsal cinsiyet eşitsizliği, adalet/sizlik!, ideolojik kalıplar ve kolektif travma gibi meseleleri merkezine alır. Kumaş, metal, beton, baskı teknikleri gibi çeşitli medyumlarla üreten sanatçı, özellikle son dönem işlerinde betonun ağırlığını dilin ezici gücüyle birleştirerek bireysel ve toplumsal hafızayı sorgulayan işler ortaya koymaktadır.
Yeditepe Üniversitesi’nde Sanatta Yeterlik programını “Travma’nın Karakter Yapılarına Etkisi ve Sanatçılar Üzerindeki Yansıması” başlıklı teziyle tamamlayan Emadi, üretimlerinde psikanalitik karakter yapıları ile sanatsal ifade arasındaki ilişkiyi de derinlemesine ele alır.
