SANATORIUM, Ludovic Bernhardt’ın Soytarı Şapkasında Dünya Haritası başlıklı kişisel sergisine 26 Aralık 2025 – 7 Şubat 2026 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Görsel sanat ve şiirsel yazın kesişiminde çalışan Ludovic Bernhardt, bu serginin kavramsal temeli olarak 1580 tarihli bir gravürü alıyor.
Fool’s Cap Map of the World (Monde dans un tête de fou, O caput elleboro dignum), yüzü dönemin usta kartograflarından ilham alan bir dünya haritasıyla değiştirilmiş bir saray soytarısını tasvir ediyor. Bu tarihi eser, insanlığın ahmaklığını ve dünyayı temsil yoluyla kavrayıp kontrol etme arzusunu yorumluyor. Dünyanın kendisinin mi, yoksa onu taşıyan delinin mi daha aptal olduğu sorusunu soruyor. Bir vanitas olarak işlev gören eser, izleyicilere insan bilgisinin sınırlarını ve mantıksızlığını hatırlatıyor.
Dört yüzyıldan fazla bir süre sonra Bernhardt, çağdaş dünyamıza ve onun temsillerine “hükmeden” ve sızan delilik üzerine estetik, şiirsel ve politik bir düşünme öneriyor. Her çalışma ve enstalasyon, bizi homo sapiens, homo demens ve nihayetinde homo sapiens demens “bilge deli” olarak tanımlayan şeyi ifade eden bir parça oluşturuyor. Aynı başlıklı çağdaş bir şiir el yazmasıyla paralel olarak geliştirilen sergi, homojen bir birlik içermeyen heterojen bir kaleidoskop olarak açılıyor: Fukushima’da robotlar tarafından çekilen videolar, Mars yazısıyla işlenmiş yoga minderleri, robotlar ve maymunlar için bir dilbilgisi kitabı, uzaktan şiir parçaları üreten yazıcılarla donatılmış eski bir sal, petrol fiyatlarını takip eden bir finansal diyagram, tahrip edilmiş bir derslik, akıllı telefon seslerini dinleyen bir kaktüs, Hüzün başlıklı internet-sonrası bir yapboz, Hepimiz Kaybolduk (USCO’dan sonra) adlı sözde totaliter psikedelik bir gezegen diyagramı, dengesiz bir dünya-beşik ve Ölü İnternet’ten kayıtlar içeren ses kasetleri. Sergideki çalışmalar, çözülmeyi bekleyen bir resfebeye benzer bir ilişkiler dokusu oluşturuyor.
Bu sergi, haritacılık ve şematik kesinliklerin ortadan kalktığı bir çağda, dünya hakkındaki temsillerimizi sorguluyor. Geleneksel bir sergi yerine, Bernhardt akış halinde bir yazma işini, görsel sanat ve şiirsel yazın arasında çağdaş yaşamlarımızı şekillendiren deliliği ifade eden bir melezleşme sürecini ortaya koyuyor.
