Kadınlık hâllerini ve kadın deneyimlerini kendine özgü çizgileriyle ele alan sanatçı ve çizer Ramize Erer’in “Séparation” (Ayrılık) başlıklı yeni sergisi, 19 Ekim’de Paris’teki Hôtel Langlois’nin 44 numaralı odasında sanatseverlerle buluşacak. Ayrılık fikrinin farklı katmanları etrafında şekillenen “Séparation”da sanatçının portre, figür ve natürmort tablolarından oluşan 25 eseri Nazlı Pektaş küratörlüğünde bir araya gelecek. Sergide ayrıca, otel odasının televizyonunda Ramize Erer’in çektiği ve resimlerine eşlik eden bir video serisi gösterilecek. Çağdaş sanat fuarı Art Basel Paris ile eş zamanlı olarak düzenlenen “Séparation” başlıklı sergi, 19–31 Ekim 2026 tarihleri arasında Hôtel Langlois’de ziyaret edilebilecek.
Ramize Erer’in “Séparation” sergisi, kimseye kalıcı olarak ait olmayan bir otel odasında kuruluyor. Serginin Hôtel Langlois’teki 44 numaralı odada yer alması, “geçicilik” fikri etrafında şekillenen kavramsal dünyanın önemli bir parçasını oluşturuyor. Paris’te 19. yüzyılın sonlarında inşa edilen heybetli kesme taş binada yer alan Hôtel Langlois, gelip geçenlerin kısa süreliğine konakladığı geçici bir ikametgâh niteliği taşıyor. Aynı yatak, aynı gece içinde hem bir varışın hem de bir ayrılışın izini taşıyor; sonla başlangıç bu odada yan yana geliyor. Böylece serginin adını taşıyan ayrılık duygusu, mekânın geçici doğasıyla yeniden karşılık buluyor.
Ramize Erer’in resimlerinde porselen inceliğinde ten dokuları ve solgun renkler öne çıkarken, kalın yağlıboya darbeleri ince çizgilerle aynı yüzeyde buluşuyor. Sanatçının paletinde tekrar eden gül pembesi yanaklar ve gözleriyle izleyiciye yönelen yüzler, eserlere kendine özgü bir duygu dünyası kazandırıyor. Erer, eserlerinin yarattığı duyguyu şu sözlerle ifade ediyor: “Neşeyle, mutlulukla yaptığım bu resimler şimdi neden hüzünlü?”
Küratör Nazlı Pektaş ise sergiyi şu sözlerle değerlendiriyor: “‘Séparation’ sergisi, yarıda kalmış bir yasın yankısını taşır. Sıradan bir hasretin sınırlarını çoktan aşan an, varoluşsal bir yarığa açılır. Hôtel Langlois’nin 44 numaralı odasında toplanan Ramize Erer’in kızları, mekânı estetik bir teşhir alanı olmaktan çıkarıp varoluşsal bir sığınağa dönüştürür. Erer’in kızlarını bir galeri yerine bir otel odasına yerleştirmesi de rastlantı değildir: Otel odası, hiç kimseye kalıcı olarak ait olmayan, geçerken uğranılan bir ikametgâhtır. Aynı yatak, aynı gece içinde hem bir varışın hem bir ayrılışın izini taşır; sonla başlangıç burada dip dibedir. Geçiciliği seçmek, sergiye adını veren ayrılığı mekânın kendisinde bir kez daha tekrarlamak demektir.”
