Artopol Sanat Galerisi, Polat Piyalepaşa Çarşı’daki çağdaş sanat atmosferine farklı bir soluk getiren yeni mekânında sanatseverleri Tuğberk Selçuk’un kişisel sergisi “DIRTY WHITE” ile karşılıyor. Ezber bozan yaklaşımıyla dikkat çeken sergi, sanatçının üretimlerini politik bir eylem olarak gören tavrını ve ironik estetik anlayışını öne çıkarıyor.
İstanbul’da çalışmalarını sürdüren Tuğberk Selçuk, Yeditepe’de başladığı tasarım eğitimini Marmara Güzel Sanatlar’da tamamladı. 2012’den bu yana 12 kişisel sergi açtı; Londra, Seul, Milano ve Basel gibi merkezlerde sayısız karma sergide yer aldı.
Selçuk, sürecini kişisel bir deneyim olarak tanımlıyor; profesyonel düzlemin entelektüelleştirme baskısına karşı çıkıyor. Pop öğeleri klasikle moderni, sıradan ile sofistike olanı çarpıştırırken; altmetni erişilebilir kılıyor ve zanaat ile estetikten ödün vermeden çok katmanlı işler üretiyor.
“Kusursuz bir beyazın içinde, kaç günah gizlenebilir?”
“DIRTY WHITE”, steril ile kirli olanın, masumiyet ile arzunun, plastik ile ruhun çarpıştığı tekinsiz ama çekici bir oyun alanına davet niteliği taşıyor. Tuğberk Selçuk’un nesneleri kışkırtıcı imgelere dönüştüren ironisiyle kurgulanan bu dünyada oyuncaklar yalnızca çocukluğa değil, bastırılmış yetişkin fantezilerine ve modern insanın “obje” tutkusuna da ayna oluyor. Beyazın başlangıç ve boşluk oluşundan yola çıkan sergi, en ufak bir lekeyi bile sanat eserine dönüştüren acımasızlığıyla dikkat çekiyor. “Dirty White”, bu boşluğun kalbine neon bir bomba gibi düşerken, aşkı parlak plastik ambalajların içinde, gürültülü ve yaramaz bir şekilde yeniden tanımlıyor.
Kurallar mı? Onlar sadece birer öneri.
Oyuncakların masumiyetini tersyüz eden, maddi olanı erotik bir komediyle harmanlayan bu koleksiyon; izleyiciyi kendi arzularıyla ve hiç büyümemiş, sadece oyuncakları değişmiş “yaramaz çocuk”la baş başa bırakıyor.
Özel Not:
Artopol Sanat Galerisi’nin Polat Piyalepaşa Çarşı’daki yeni mekânında gerçekleşen “DIRTY WHITE” başlıklı bu sergi, Tuğberk Selçuk’un üretimlerinin yanı sıra sanatçının eşi Simge Selçuk’un geleneksel çiniyi çağdaş bir yorumla yeniden ele aldığı çalışmalarıyla da zenginleşmektedir. Çini sanatının köklü mirasını güncel estetikle buluşturan Öztürk, serginin çok katmanlı yapısına yeni bir boyut ekliyor. Sanatçı ikilinin daha önce bir araya geldikleri sergilere, bu yeni buluşma eklenmiş olmaktadır.
