Jin Meyerson’ın Dirimart’taki ilk kişisel sergisi, sanatçının yeni resimlerini ve video çalışmasını bir araya getirerek kimlik, hafıza, yerinden edilme ve dijital imge üretimi arasındaki kesişimleri araştırıyor.
Sanatçının yeni resimlerini ve video çalışmasını bir araya getiren sergi, yeniden giriş, yerinden edilme, hafıza ve üretken bağlantı temaları etrafında şekilleniyor. Figürasyon ile soyutlama arasında çalışan Meyerson, dijital ve analog üretim yöntemlerini birleştirerek farkındalığın yapılarını ve imgelerin deneyimlenme biçimlerini araştırıyor. Veri ile boyanın aynı sanatsal pratik içinde buluştuğu eserlerinde imgeler dönüşüme uğrayarak kendilerine özgü görsel karakterler kazanıyor.
Serginin başlığı Kırılmış Yakınlıklar, birbirinden ayrılmış unsurlar arasında oluşan yakınlıklara ve bu unsurların mesafeye rağmen nasıl bağlantılı kalabildiğine gönderme yapıyor. Meyerson’ın resimlerinde, LiDAR taramalarından, önceki resimlerinden ve videolarından oluşan kişisel bir arşivden alınan imgeler, değişen algı noktalarına dayalı üretken bir süreç aracılığıyla birbirine bağlanıyor. Figüratif unsurlar ile soyut biçimler arasındaki etkileşim, tek ve doğrusal bir anlatı sunmak yerine birden fazla okumanın bir arada var olmasına olanak tanıyan kompozisyonlar ortaya çıkarıyor.
Meyerson’ın pratiğinde hafıza ve kimlik, sanatçının kişisel geçmişiyle yakından bağlantılı. Kore’de doğan ve Amerikalı bir aile tarafından evlat edinilen sanatçı, doğumuna ilişkin resmî kayıtlar olmaksızın büyümüştür. Bu deneyimden hareketle Meyerson, sürgün, aidiyet ve parçalı tarihlerinin hem bireysel hem de kolektif hafızada nasıl yankı bulduğunu inceliyor. Eserlerinde geçmiş, sabit bir anlatı olarak değil, hatırlama, kayıp ve uzlaşma süreçleri aracılığıyla yeniden örülebilen bir yapı olarak beliriyor.
Resimsel ve dijital alanları bir araya getirme konusunda öncü isimlerden biri olan Meyerson, 1990’ların sonlarından bu yana rastlantısallaştırma yazılımlarını pratiğine dâhil ediyor ve gelişen görüntü işleme teknolojilerini araştırmayı sürdürüyor. Sanatçı, radikal dijital alana yönelişini, dijital alanın hem hiç kimseye hem de herkese ait olan bir sınır bölgesi olduğu dönemde diaspora toplulukları içinde büyümüş olmasına bağlıyor. Dijital olarak işlenmiş imgeler tuval üzerindeki boya ve jestlerle buluştuğunda, algoritmik sistemler ile sanatçının kararları arasında sürekli bir etkileşim ortaya çıkıyor; teknolojinin ürettiği beklenmedik sonuçlar bedensel müdahalelerle diyaloğa giriyor.
Sergide sunulan video, resimlerle aynı verilerden yola çıkarak Meyerson’ın imgeye yönelik araştırmasını hareket ve zaman boyutlarına taşıyor. Video için ayrılmış karanlık oda, ana sergi mekânından farklı bir deneyim sunarken resimlerle hem bir başlangıç noktası hem de bir sonuç olarak ilişki kuruyor. Böylece serginin mekânsal kurgusu, Meyerson’ın farklı ölçekler ve mecralar arasında kurduğu kapsayıcı yaklaşımın ayrılmaz bir parçası hâline geliyor. Kırılmış Yakınlıklar, Meyerson’ın kişisel hafızadan dijital imge üretimine uzanan pratiğinin farklı yönlerini bir araya getirirken geçmiş ile bugün, bireysel ile kolektif ve analog ile dijital arasındaki ilişkileri inceliyor. Sergi, farklı kaynaklardan beslenen imgelerin bir araya geldiklerinde nasıl yeni anlamlar ve bağlantılar üretebildiğine odaklanıyor.
