Dilara Altınkepçe Arslan, kişisel arşiv, hafıza ve unutma kavramları etrafında şekillenen yeni sergisi “Env. No. 26.004.511” ile 22 Ekim–20 Aralık 2026 tarihleri arasında Nelumbo Studios’ta izleyiciyle buluşuyor. Nil Nuhoğlu küratörlüğünde gerçekleşen sergi, sanatçının biriktirme pratiğini bir tür kazı ve arşivleme süreci olarak ele alırken, kişisel tarihin nasıl saklandığı, dönüştüğü ve yeniden hatırlandığı üzerine bir araştırma alanı kuruyor.
Sergi, gündelik hayatın içinde kanıksanan, unutulan ya da göz ardı edilen şeylerden yola çıkarak sanatçının kişisel tarihine ve hafıza biçimlerine uzanıyor. Gerçeklik ana çatısı altında temelleniyor ancak bu gerçeklik analitik verilerden ziyade sanatçının tanımıyla “tıpkı yaşam gibi biriken, akışkan ve iyi-kötü arasındaki o geniş yelpazeyi tamamıyla kabul eden bir doğallık”.
“Env. No. 26.004.511” adını müze gibi kamu kurumlarının arşivlerinde kullandığı envanter numaralarından alıyor. Sanatçının bir kazı çalışması olarak tanımladığı araştırma ve biriktirme süreci, serginin biçimsel yapısına dönüşüyor ve sergiyi müze konseptinde kurgulanıyor.
Çalışmalarında ham pamuk kumaş üzerine iplik kullanan Dilara Altınkepçe Arslan, sergi kapsamındaki yeni üretimlerinde kumaş üzerine nakış işleri ve enstalasyonlarında, metal işçiliği ve birçok pratiği bir araya getiriyor. Ayrıca sergi kapsamında ilk defa hareket etkileşimli bir ses enstalasyonuyla karşımıza çıkıyor. Uzun zamandır üretimlerinde katmanlı ve görece örtük anlatımlar kullanan sanatçı bu sergide biraz daha açık iletişim kurduğu bir hikâye kurguluyor. Kendisini özne olarak kullandığı bir üretim biçimi deneyimliyor.
“Env. No. 26.004.511” üç bölüm etrafında şekilleniyor. Serginin girişinde izleyiciyi hareket etkileşimli bir ses enstalasyonu karşılıyor. İlk bölümde, sanatçının yaşamına ait fotoğrafların kompozisyonlarını uzun zamandır üzerinde çalıştığı petrogliflerle yeniden kurguladığı bir anlatı akışı karşımıza çıkıyor. Ardından “Dilara’nın Defteri” adında bir not defteri, sanatçının iç dünyasını işlediği sayfaları izleyiciyle buluşturuyor. Üçüncü bölümde bir arada yaşamak üzerine daha önce üretmiş olduğu serilerden yeni işler bulunuyor. “Manyak” adı verilen bir kıyafet tasarımıyla sergi son buluyor. Tüm bunlara ek olarak sergi içerisinde konsepte dahil olarak bir müzeshop bulunuyor.
Dilara Altınkepçe Arslan‘ın arşivi, kişisel tarihin saklananlar kadar hâlâ anımsanabilenler aracılığıyla da taşındığı düzensiz hatırlama biçimleri arasında hareket ediyor. Sanatçının pratiği tekrar, temas ve sürekliliğe dayanırken, aksi halde dağınık kalabilecek şeylere maddi bir biçim kazandırıyor.
“Env. No. 26.004.511”, her şeyden önce dönüp kendimize bakmak, belki biraz kazmak ve anıları gerçekçi bir biçimde yeniden dosyalamak gibi pratiklerin topluma sirayet etmiş kanıksama, boşverme, unutma gibi kavramların çözümü olabileceğini öneriyor.
