14–28 Kasım tarihleri arasında Roma’daki ArtSharing lab&gallery, Kendimizi Anlatmak İçin Yaratık İcat Ediyoruz adlı grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Farklı pratik ve dillerden sanatçılar, tek bir soru etrafında bir araya geliyor: İnsanın doğrudan söyleyemediklerini bir yaratık söyleyebilir mi?
Seramik, illüstrasyon, resim, heykel, fotoğraf ve sinema: her sanatçı kendi yaratığını icat ediyor ve ona bir korkuyu, bir kırılganlığı, bir dönüşümü emanet ediyor. Ortaya, ziyaretçinin her figürün karşısında kendini bir aynanın önünde bulduğu bir rota çıkıyor.
Bu sergi, Paper People Project ve Creative Circle tarafından birlikte gerçekleştiriliyor. Creative Circle, Milano ve İstanbul merkezli disiplinler arası bir diyalog platformu. İki yapı, projeyi yeni sanatsal seslerin uluslararası sahneyle buluşmasını hedefleyen bağımsız ve kar amacı gütmeyen bir girişim olarak birlikte yürütüyor.
Küratöryel metin
Kelimeler yettiği yerde konuşuruz; yetmediği yerde yaratıklar icat ederiz, yeni şeyler, yeni biçimler, yeni simgeler üretiriz. Dilin sınırına her geldiğimizde elimizi başka bir dile uzattık: çizgiye, renge, forma, sese. Sevincimizi de yasımızı da, korkumuzu da sevdamızı da, yaşadığımız olayları da bu dille anlattık. Söylenenler uçup gider; üretilenler kalır. Bu yüzden her çizgi, her heykel, her imge geleceğe bırakılmış küçük bir iz, tarihe düşülmüş bir not oldu. Mağara duvarına bir hayvan çizdik, çünkü korkumuza bir yüz vermek istedik. Bir tanrı heykeli yonttuk, çünkü gücümüzün ve çaresizliğimizin sınırını görünür kılmanın başka yolu yoktu. Kendimizi anlatabilmek için her çağda yeni bir yaratığa can verdik. Bugün de aynı şeyi yapıyoruz, sadece malzeme değişti.
Kendimizi Anlatmak İçin Yaratık İcat Ediyoruz, bu kadim dürtünün bugünkü halini bir araya getiriyor. Dokuz sanatçı, dokuz farklı yaratık icat ediyor: biri grotesk bir form olarak insanın içindeki karanlığı, biri kırılgan bir figür olarak toplumsal maskeleri, biri organik bir seramik beden olarak dönüşümü, biri fotoğrafın soğuk atmosferinde yalnızlığı taşıyor. Malzemeler farklı (seramik, fotoğraf, figür, soyutlama, doğal materyal) ama hepsi aynı içgüdüden doğuyor: doğrudan söyleyemediklerimizi, bir yaratığın bedenine emanet etmek.
Bu sergi bir bestiyer değildir. Bir itiraf defteridir, sadece dili değişmiştir. Ziyaretçi, her yaratığın karşısında aslında bir aynaya bakar; sorulan soru hep aynıdır: Bugün insan, tam olarak neye dönüştü?
Sanatçılar ve eserler
Hazal Şerifoğlu – Seramik sanatçısı FAVİSSA, 2026 Favissa, acının durup yerini isyana bıraktığı o düzensiz «kırılma noktasını» görünür kılıyor. Kırılma bir son değil; içimizdeki asıl canavarın dışarıya doğru bir adım attığı an. Merhaba yeni ben! Artık beni kıramazsınız!
Emren Zeytinoğlu – Sanatçı, İllüstratör MARGHERİTE (Papatyalar), 2026 İrlanda folklorunda papatyalar, küçük yaşta ölen çocukların ruhlarıyla ilişkilendirilir. Burada papatyalar, kaybolmuş bir çocukluğun izlerine dönüşüyor; yetişkinliğe taşınıyor ve yakınlık jestleri olarak sunuluyor. Eser, kırılganlığı hem bir bağlantı aracı hem de bir uzaklık kaynağı olarak ele alıyor; yakın olma arzusu ile bu arzunun uyandırdığı korku arasındaki gerilimi araştırıyor.
Daniela Budişteanu – Sanatçı REM, 2020 Bu eser, uykunun REM (Hızlı Göz Hareketi) evresi etrafında gelişiyor. Sanatçı, rüya ile gerçek arasındaki belirsiz durumu, uzamsal koordinatlardan yoksun soyut bir alana yerleştirilmiş figüratif ve amorf öğeler aracılığıyla temsil ediyor. Eser net bir mekânsal yapıdan ve tanınabilir bir perspektiften yoksun; böylece rüya ile gerçek arasındaki askıda kalış halini dile getiriyor. Görsel kompozisyon yalnızca bir uyku sahnesini resmetmekle kalmıyor; resim pratiği aracılığıyla kişisel değerlerin kırılganlığını, bireysel kaygıları ve beden ile zihin arasındaki ilişkiyi araştırıp izleyiciye aktarıyor.
Dilara Yerlikaya – Heykeltıraş GORGONE (Gorgon), 2026 Görülmek ister, ama kendini görünmez kılar. Açılmak ister, ama kabuğunu kalınlaştırır. Yaklaşmak ister, ama mesafe koyar. Güvenmek ister, ama şüphe eder. Temas arar, ama dokunulmaz kalmakta ısrar eder. Sevilmek ister, ama yaralanmaktan korkar. Savunmamız yalnızca dışarıya mı dönük? Yoksa insan dikenlerini her şeyden önce kendine mi doğrultur?
Ramon Karolan – Fotoğraf Sanatçısı, Lirik Sanatçı DAS WESEN İN MİR, İÇİMİZDEKİ VARLIK, 2026 Bazen sözcükler, içimizde saklı tuttuklarımızı anlatmaya yetmez. Bu yüzden korkularımızı, utançlarımızı ve kırılganlıklarımızı emanet edeceğimiz yaratıklar icat ederiz. Bu fotoğraflar aracılığıyla yaratık, kendimizden korunmaya çalıştığımız ama yavaş yavaş bize ait olan bir parçanın aynasına dönüşür. Son ayna, izleyiciyi kendisiyle ve saklı tuttuğu şeyle yüzleşmeye davet eder. Eğer kendimizi gerçekte olduğumuz gibi gösterebilseydik, hâlâ bir yaratığa ihtiyacımız olur muydu?
Taha Düzler – Seramik sanatçısı NO.1, 2026 Tarih boyunca insanlar, korkularını, merakını ve anlayamadıklarını anlatmak için farklı varlıklar hayal etti. Farklı kültürlerin koruyucu ruhlarından, inançlarından ve ritüellerinden esinlenen bu çalışma, insanlar ile kendilerini ifade etmek için yarattıkları varlıklar arasındaki ilişkiye odaklanıyor. Hem tanıdık hem yabancı olan bu varlıklar, geçmişin izlerinin hayal gücüyle buluştuğu bir yere yerleşiyor. Yarattığı varlıklarda insan, aslında kendi duygularının ve yaşadığı dünyanın parçalarını bırakıyor.
İzel Yücel – Sinema yönetmeni BAK. HİSSET. TEKRAR BAK., 2026 Bir kadın. Bir beden. Bir şey. Daha yakından bak. Derisinin altında bir şey hareket ediyor. Orada olmaması gereken bir şey. Ya da belki hep orada olan bir şey. Et geriliyor. Kan sızıyor. Sargılar hiçbir şeyi bir arada tutamıyor. Bir parazit mi? Bir arzu mu? Bir ceza mı? Ona mı ait? Onu sen mi koydun oraya? Sana hoş gelmiyor. Daha fazlasını görmek istiyorsun. Deri yeniden hareket ediyor. Yırtılmasını bekliyorsun. Bak ona. İste onu. Nefret et. Tekrar bak. Ne kadar çok bakıyorsan o kadar büyüyor. Ve sonunda bakışına karşılık verdiğinde, canavar kim?
Ece E. Sözkesen – Sanatçı, Yaratıcı Direktör BURATTİNİ (Kuklalar), 2026 Bir kukla olmaktan kaçın. İpleri çeken elleri hayranlıkla izleme; kendi hareketlerinin efendisi ol. Gecelerce, bir kukla-adam olmayı hayal ederek umudu besle. Oysa kuklanın dolgusu çoktan dağıldı, dikişleri söküldü. Geriye yalnızca gururla sürdürülen bir yolculuk kalıyor: kendi varlığından vazgeçmekten öte bir şey, belki de kendi kimliğine karşı verilen son mücadele.
Yıldırım Yazganarıkan – Sanatçı, Mimar SFERA (Küre), 2026 Pek çok şey uzaktan bakıldığında tek ve basit bir nesne gibi görünür. Yaklaştıkça, sayısız karakteri barındırdığı fark edilir. Bunlar birbirini iter, çeker, kucaklar, mücadele eder ve bir anlayışa varır. İnsan da dışarıdan tek bir kişi gibi görünür. İçeride ise onu yönlendiren sayısız ses, ruh ve güç barındırır.
Küratörler: Tuğçe Kalpar, Penelope Filacchione
Sanatçılar: Daniela Budişteanu, Ramon Karolan, Emren Zeytinoğlu, Dilara Yerlikaya, Taha Düzler, İzel Yücel, Hazal Şerifoğlu, Yıldırım Yazganarıkan, Ece Ebrar Sözkesen
