Merve Dündar’a Veda: Zamanın Silemediği Anılar
Bazı insanların yokluğu, her gün kullandığımız odanın ışığının bir daha yanmamak üzere sönmesi gibidir: el uzanır, tuş çalışmaz; karanlık derinleşir, bildiğin yer bilmediğin bir şeye dönüşür. Işık bir anlık gider ama alışmak zaman alır. Sesler duvarda asılı kalır, ayak izleri sese dönüşür…
