Atölye Söyleşileri serisinin on dokuzuncu konuğu pentür ve yerleştirmeler üzerine çalışan Kirkor Dabanyan.
Kirkor Dabanyan, pentür ve yerleştirmeler üzerine çalışır. Pentür çalışmalarında çizgi roman, kurgu, yarı dışavurumcu bir tutum takınır. Pentürlerinde serilerle çalışır. Yerleştirmelerin merkezinde ise mekân özellikleri, mekânın tarihi ve izleyiciyle etkileşim yer alır.
Kendinden bahseder misin?
Selam Kirkor ben, 2023 yılında Marmara Üniversitesi Resim Bölümü lisans programını bitirdim. Şimdiye kadarki çalışmalarım kalabalıkları, mekânın hafızasını ve üstü örtülü şiddeti konu alıyor.
Şu anda çalıştığın mekânın atölyen haline gelme süreci nasıl şekillendi? Bu atölyede ne zamandır üretim yapıyorsun?
Geçtiğimiz yıl ocak ayında tuttum bu atölyeyi. İlk atölyem burası. Biraz yıldızlar hizalandı sanırım. Hep geçtiğim, burada olsam ne güzel olurdu dediğim bir yerdi.
Atölye hissini vermeye başlaması da biraz düzenle oldu doğrusu. Atölye denilen şey kesinlikle bundan daha fazlası bence; ama han olduğu için saatleri kısıtılı. Çalışma saatlerimi düzenlemeye başlayınca sabırsızlanmak, saymak, planlamak da sürecin bir parçası oldu. İşime yaklaşırken o hissiyatı takınmak hoş gerçekten.
Üretmek dışında atölye senin için ne ifade ediyor?
Atölye durulduğum köşe. Bu bazen yandan ufak DIY (kendin yap) projeler yapmak da olabiliyor, bazen gelenler-gidenler, bazen öğlen uykusu da. Ama hepsiyle beraber gelen bir dışarıya parantez alma hissini seviyorum.
Bu atölye bir canlı, bir koku ve bir ses olsaydı neler olurdu?
Bir cevap vermek zor. Salyangoz iyi bir seçenek sanırım. Bazen var bazen yok. Her yağmur yağdığında orada. Yeterince narin.
Evde belli bir toz kokusu olur. Herkesin evinde var mıdır bilmiyorum. Sırf o evde olur. Yerdeki tozun kokusu değil de karışık olabilir. Kitapların bıraktığı, yemeklerin, kahvenin, sağdan soldan gelen şeylerin üzerinde getirdiği, bazen temizlik malzemelerinin zamanla bıraktığı.
Dışarıdan gelen ses fena değil, klimalar, kornalar, tramvay zili, çatal bıçaklar. Uğultuyu arıyor insan.
Bir sanatçı atölyesini sadece üretim yeri olmaktan çıkartan unsurlar nelerdir?
Basit sanırım ama rotadan çıkarmak. Amacını, sistemini değiştirebilmek, genişletmek, kök salmak sanat pratiğinin içinde de olmazsa olmaz.
Atölyenin görünmeyen, ama senin için en önemli malzemesi nedir?
Bir nesneye indiremem. Eşyaların, resimlerin, malzemelerin zaman içinde elden ele, buraya gelmesi ya da onları kendi yapmamın verdiği his olabilir.
Atölyeler gizli alanlar mıdır? Ziyaretler esnasında seni rahatsız eden durumlar oluyor mu? Nedir onlar?
Tek bir cevabı olmak zorunda değil. Rahatsız eden tek şey kapanış saatinde çalan kapım.
Atölyeni bir günlüğüne bir sanatçıya verseydin eğer o isim kim olurdu?
Bu konuda iştahımın önüne geçmek zor. Farklı pratiklerden insanları tercih ederdim doğrusu. Edebiyatçılar olabilir özellikle. Lawrence Durrell aklıma çok giriyor. Ama William Kentridge önceliğim olacak sanırım. Atölyeyi kullanış şekli inanılmaz.
Son olarak atölyende bir günün nasıl geçiyor?
Sabah erken gelip kahvaltı yapma kısmı çok önemli. Akşam da çıkmadan önce temizlik.
