Hakan Gerçek’in oynatıp yönettiği, Ülkü Tamer çevirisi “Van Gogh”, trajedi ve dram türünde çarpıcı bir tiyatro deneyimi sunuyor. İyi bir metin ve rejiyle, böyle alev alev bir karakteri 100 dakikada bu kadar detaylı anlatmanın mümkün olabileceğini gösteriyor. İki perdelik bu oyun, izleyiciyi Van Gogh’un 37 yıllık kısa yaşamında uzun bir yolculuğa çıkarıyor. Bu biyografik performans, yaratıcılıkla deliliğin kardeşliğini düşündürüyor.
Van Gogh, bugün modern sanatın en büyük isimlerinden biri olarak kabul ediliyor. Ne yazık ki yaşarken neredeyse hiç kimse onun dehasını fark etmemiştir. Gençliğinde papaz olmayı dener, garibanlarla yaşar, sonra da tüm varlığını sanata adar. Paris, Arles ve Saint-Remy’de geçirdiği yıllar boyunca renkler üstünden ruhunu anlatmaya çalışır. Ressamlığı yalnızca on yıl sürmüş olsa da 860’ı tablo olmak üzere 2100 eser üretir.
Onun paletinde mavi huzuru, sarı umudu, kırmızıysa acıyı temsil eder. Renkleri duygularının dili olarak kullanır, iç dünyasındaki fırtınalarsa hiç dinmez. Kulağını kesmesinden sonra hastane günlüklerinde de hep resim vardır. Yaşamı boyunca yalnız bir tablo satabilir. Ateşli yaralanma sonrası hayatını kaybettiğinde, vedası kardeşi Teo’ya yazdığı son mektupta açıkça okunur: “Acının ortasında bile güzellik var, yeter ki onu görmeye cesaretin olsun.”
Delilikle dahilik arasındaki çizginin sembolü haline gelir, onun fırçaları tuvalden, insan ruhunun derinliklerine inen ölümsüz izler olarak kalır.
Bu zorlu hayat, Hakan Gerçek’in elinde yeniden can bulurken, Van Gogh hakkında fikir sahibi olanlar için hayatının nasıl işleneceği, hangi dönüm noktalarına yer verileceği yine de merakla bekleniyor. Tanımayanlar içinse bol sürprizli bir karşılaşma.
Deli bir sanatçı olmanın arka planında, anlaşılamayan bir insan, kardeşine mektup yazarak hayatta kalmaya çalışan bir ruh da geziniyor. Aşk darbeleri ise kuzeni Kee üzerinden yaşanmışlıklarla öne çıkıyor.
Hakan Gerçek, hem Van Gogh’u hem de onu o yapan eserlerini dekorun bir parçası olarak gözler önüne seriyor. Bir yandan Van Gogh’un hayatını izlerken bir yandan da adeta bir müzede rehber eşliğinde onun eserlerini de ziyaret ediyorsunuz. Kronolojik ve yüzeysel bir hayat hikayesi değil, iç hesaplaşmalarıyla da yaşanmışlığı derin bir serüvene tanık oluyorsunuz. Van Gogh da romantize edilmiş bir figürün sıradanlığını aşıp insanlığın acı çeken vicdanına dönüşüyor. Kanayan, korkan, ama hala renklerle dua eden bir adam olarak karşınıza dikiliyor. Oyun, bir sanatçının trajedisinin arkasında, insanın anlaşılma arzusuna ve yalnızlığın içindeki güzelliklere işaret ediyor.
Van Gogh’un dünyasında, renk acının bir başka adıdır. O acıya dokunma cesareti olan seyirciler için bu oyun unutulmaz bir deneyim olacaktır.
Oyunun Künyesi
Yazan: W. Gordon Smith
Çeviren: Ülkü Tamer
Oynayan, Yöneten: Hakan Gerçek
Sahne Tasarımı: Nurullah Tuncer
Işık Tasarımı: Cem Yılmazer
Müzik: Aria
Topluluk: Tiyatro Gerçek
