1960’ların başında çalışmalarına başlayan Eleanor Antin, tarih, çağdaş kültür ve kimliği feminist bir bakış açısıyla inceler. 1970’lerden itibaren ise Kavramsal sanat hareketlerinden ortaya çıkan önemli bir figür haline gelir. Görsel sanatlar alanında çalışmadan önce Antin şair ve oyuncuydu. Geçmiş deneyimlerinden faydalanarak dili, karakteri, kostümü ve sesi rahatlıkla resim, heykel ve fotoğrafçılık ortamlarına entegre etti. Sanat, performans ve tiyatro arasındaki sınırları yok saydı bu da stüdyo ile sahne arasında çalışan kendinden sonraki nesil için yeni imkanlar sağladı.
Başlangıçta New York’un sanatsal ve edebi avangart ortamında pratiğini geliştiren Antin, 1969’da San Diego’ya taşındı ve burada yerel feminist hareketle derinden ilgilenerek bir bağ kurdu. Ardından Los Angeles’taki bir sanat ve eğitim merkezi olan Woman’s Building’deki faaliyetlere katıldı. Ayrıca, 1975’ten 2002’ye kadar ders verdiği California Üniversitesi, San Diego’ya bağlı solcu sanatçılar ve yazarların canlı topluluğunda da görev aldı.
1974’te Antin, kendini tanımlamaya yönelik olan yardımcı kavramların üzerine yani cinsiyet, yaş, yetenek, zaman, mekan ve seçim özgürlüğü üzerindeki kısıtlamalar hakkında çalıştı. 1970’lerin başından 1990’ların başına kadar, farklı cinsiyetlerden, ırklardan, mesleklerden, tarihsel dönemlerden ve coğrafi konumlardan oluşan çok sayıda alter ego yaratıp bunları somutlaştırarak bu kısıtlamalara meydan okudu. “Benlikleri” olarak adlandırdığı bu karmakarışık grubu, farklı mecralardaki çalışmalarında sundu. Birincil benlikler haklarından mahrum bırakılmış bir kral, ikicisi hayal kırıklığına uğramış balerin ve çaresiz bir hemşire idi. The King (1972), The Ballerina and the Bum (1974), The Adventures of a Nurse (1976) ve From the Archives of Modern Art (1987) gibi bir dizi anlatı videosunun başkahramanlarıdır.
Kendini birbiri ardına karakterlere dönüştürerek, cinsiyetin, sınıfın ve ırksal kimliğin akışkan olduğu önermesini gerçekleştirdi. Bu tür kategoriler üzerlerine inşa edilen toplumsal hiyerarşilerin istikrarsız olması gerektiğini öne sürüyordu.
Antin’in neslinden birçok feminist sanatçının paylaştığı bu pozisyon, 1980’ler ve 1990’ların politik olarak angaje sanatı için temel teşkil etti ve bugün sanatta hala yankılanmaya devam ediyor.
Antin’in en ünlü projelerinden biri 100 Boots projesidir. 1971-1973 yılları arasında ABD genelinde 100 lastik çizmenin yürüyüşünün belgelendiği projede, belgeler performanslardan türetilmiş gibidir. 51 fotoğraftan oluşur. Çizmeler, günlük yaşam sahnelerinin içinde, Kaliforniya’daki bir sahil şeridinde koşarken, bir kiliseye giden yolda, bir bankanın dışında, bir inşaat alanında veya şehrin ortasında sıralanmış olarak gösterilir. Yatay bir çizgide, bir daire içinde veya kameranın önünde sırt sırta hizalanırlar. Sergilenmeleri, görüntüleri komik hale getiren bir tür kişileştirmeye izin verir. Diğer durumlarda, hareket eden ve uyarlanabilir soyut formlar olarak tasvir edilirler. Çizmeler ABD topraklarını keşfeden kimliği belirsiz istilacıları andırır. ABD’nin tartışmalı Vietnam savaşına katıldığı dönemde yapılan bu kavramsal anlatının politik bir dönüşü vardır. O dönemde resimler sanatçı tarafından kartpostal olarak gönderiliyordu ve eser “Mail Art”ın başlangıcında piyasaya sürüldü. 1973’te MOMA, 51 kartpostalın tamamını satın aldı.
Feminist hareket ve düşünceden derinden etkilenen Antin, biyografi ve anlatı fantezisinin yanı sıra, otobiyografi, içsel veya psikolojik keşifleri ve ayrıca dışsal temsiller ve dönüşümleri de içerecek şekilde sanatının genişletilmesi gerektiğine karar verdi. Hayatının dokusunu, fantezilerini ve kendi bedenini bir araç olarak kullanabileceğini fark etti. 1972’de Antin, çıplak bedeninin 36 günlük bir diyet dönemi boyunca on bir buçuk kilo vermesiyle sonuçlanan kilo kaybını tasvir eden 144 siyah beyaz fotoğraftan oluşan bir ızgara enstalasyonu olan Carving: A Traditional Sculpture’ı yarattı. Antin, her gün önden, arkadan ve yandan titizlikle kendini fotoğrafladıkça bedeni, devam eden bir çalışma haline dönüştü. İlk bakışta Antin’in toplumdaki fiziksel mükemmellik arzusuna ve kadınların her zaman bedenlerini geliştirme ihtiyacıyla nasıl ilgilendiklerine atıfta bulunduğu düşünülse de daha yakından incelendiğinde Antin daha derin, daha rahatsız edici konuları gündeme getiriyordu. Karşımızda tamamen çıplak bir şekilde duruyordu. Kadın çıplaklığının temsili her zaman erotik yorumlamaya açıktır, ancak bu çalışmada Antin bedenini kişisel olmayan bir nesne olarak sunuyor, bir tür sınıflandırma sistemine tabidir. Antin, varoluş ve aidiyet duyguları konusunda çok netti. Amerikan göçünün çok başarılı olmasına rağmen, bir Yahudi olarak konumundan ve güvenlik duygularından emin olmadığını belirtiyordu. “Her zaman bir yabancı gibi hissettim. Bir anlamda bir sürgünüm, bir Yahudi olarak. Bu yüzden bir yabancıyım. Bir kadın olarak bir yabancıyım.” diyordu. Tamamen yabancı hissettiği bir anda tamamen çıplak ve özgür hissederek insan zihnindeki erotik tabulara da meydan okuyordu.
Antin, 2000’lerin başından beri klasik tarih ve sanat tarihini kullanarak çevresel yıkım ve modern savaş gibi güncel konuları yansıtan büyük ölçekli fotoğraflar çekiyordu. Bu eserler, kendilerinden öncekiler gibi, ciddi, hatta karanlık konuları ele alsalar bile, genellikle zekâ ve mizahla işleniyordu. Aynı zamanda Antin’in gerçek amacı, modern Amerikan toplumunda kadınların itaatkarlığı ve stereotiplerin sınırlı ve önyargılı yaşam modellerini nasıl beslediği hakkında daha derin sorular ortaya çıkarmaktı ve ekliyordu, “Geçmişi dönüştürmeyi seviyorum; geçmiş her zaman bugünün ışığında yeniden yorumlanıyor.”!
